Erol Arslan

Kar yağarDışarısı fırtınaKöpek sesleriKurt uğultularına yenik düşerHava zifiri karanlıkZemheri soğukDüştü yolaVedalaştıGöz yaşlarına hakim olmadanDüştü yolaÇığ gelmiştiÇığ altında kalmıştıKurtarmak içinUmut bağlamıştıSıkı giyinmiştiYolu uzunduDonma ihtimali büyüktüGitmekten başka çaresi yoktuÇığ altında kalanAşkıydıUmuduSevdiğiYâriYoldaşıydıAnlına yazılan […]

Onlar köylünün elindeki Orak,İşçinin elindeki çekiçGökyüzünde parlayan Kızıl yıldız oldular.Onlar ölümüne inandılarO üç pahı piçilmez değereTeredütsüz yürüdüler Ölümün üstüne. Almanyada MarxRusyada LeninÇinde MaoDünyada MLM OldularTürkiyede hayat buldu Kaypakkayada,Yeşerdi dağlardaÖlümsüzleşti Diyarbakırda.

Ben sürgünüm!Denizlere tutundumda geldimOn üç yaşındaki kızımı kavgadaÜç yaşındaki oğlumu denizin dalgalarınaverdimde geldim. Ben sürgünümHaksız O savaşların mağduruAkan petrolun kurbanıYeraltı zenginliklerin kölesiyim. Ben sürgünüm!Kürdüm, Arabım, TürkümAleviyim, Sunniyim, yurduna ateş düşmüşAvrupa

Ayak bastığımda ülkemin her karış toprağına,İnsan çığlıkları topraktan süzülüp yankılanırdıkulaklarımda. Bu katliamlara şahit olmamak için,Ay terk etmek istiyordu geceyi,Yıldızlar görünmiyecek kadar küçülmüşGüneş geceye küsmüş, Geceyle gündüz arasında kalıyordu yaşananacılar,Bulutlar terk

Bakmayın bana, öyle durgun vede yorgun. Ben öldüğümde resmimi çizin, çizerken resmimi,unutmayın gözlerimin sert bakışını. Öyle çizinki gözlerimi, düşmana korku, halkasevgi göstersin. Çizerken resmimi, ak saçlarımın yorgunluğunuçaktırmayın düşmanıma. Ne diyem