Şiir

Ben sürgünüm!Denizlere tutundumda geldimOn üç yaşındaki kızımı kavgadaÜç yaşındaki oğlumu denizin dalgalarınaverdimde geldim. Ben sürgünümHaksız O savaşların mağduruAkan petrolun kurbanıYeraltı zenginliklerin kölesiyim. Ben sürgünüm!Kürdüm, Arabım, TürkümAleviyim, Sunniyim, yurduna ateş düşmüşAvrupa […]

Ayak bastığımda ülkemin her karış toprağına,İnsan çığlıkları topraktan süzülüp yankılanırdıkulaklarımda. Bu katliamlara şahit olmamak için,Ay terk etmek istiyordu geceyi,Yıldızlar görünmiyecek kadar küçülmüşGüneş geceye küsmüş, Geceyle gündüz arasında kalıyordu yaşananacılar,Bulutlar terk

Bakmayın bana, öyle durgun vede yorgun. Ben öldüğümde resmimi çizin, çizerken resmimi,unutmayın gözlerimin sert bakışını. Öyle çizinki gözlerimi, düşmana korku, halkasevgi göstersin. Çizerken resmimi, ak saçlarımın yorgunluğunuçaktırmayın düşmanıma. Ne diyem

Bize zülmedenlere ;zülme meydan okumak içinisyan etmek lazım. Yanlız ağlamayacaksın !Senin gibi ağlayanlarınbirleşen göz yaşların seliyle boğacaksın sanazülm edenleri. Alevi olmak lazım, arap çöllerinde sussuz kalandeğil, sussuz bırakanlara karşı kılıç

Al beni bir derenin kenarındaAkan suda çürütVe yosun bağlayan sularındanHayat ver bana. Al beni bir kuşun kanadında uçurtGök yüzünde sıkışan bulutlar arasında ez benive bulutlarından süzülüp akan yağmurlarındahayat ver bana.